Follow by Email

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, Ο Θεός γελάει...

Δεν ξέρω από που να αρχίσω με αυτό το post,
την τελευταία φορά που έγραψα έπλεα σε πελάγη ευτυχίας, είχαν γεννηθεί οι πρώτες μου ανιψιές, διδυμακια πανέμορφα! ο αρραβωνιαστικος μου είχε βρει την δουλειά των ονείρων του σε πανεπιστήμιο της Αμερικής, η οικογένεια μου μετά από τέσσερα χρόνια ταλαιπωρίας και μεγάλου αγώνα των γονιών μου με τον καρκίνο, της μαμάς μου τον εξοντώσαμε, του πατέρα μου ήταν πια σε αδράνεια και όπως είχε πει ο γιατρός "είχε πολλά χρόνια μπροστά του" ήταν όλα καλά, ειμασταν όλοι επιτέλους ήρεμοι και ευτυχισμένοι!
Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό ήταν απλά ένα μικρο διάλειμμα και ότι η μοίρα θα μας χτυπούσε ξανά, αυτή την φορά ανελέητα!
Κλείσαμε τα εισιτήρια μας για Αμερική 28 Ιανουαρίου, έφυγα για Αθήνα στις 26 με τους γονείς μου που είχαν ραντεβού με τους γιατρούς τους την επόμενη μέρα. Στο αεροδρόμιο είπαμε αντίο, οι γονείς μου έφυγαν για το ξενοδοχείο και εγώ για του αγαπημένου μου το σπίτι, δεν περίμενα με τίποτα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά στην ζωή μου που θα έβλεπα καλά τον πατέρα μου και θα άκουγα την φωνή του!
Την επόμενη μέρα το πρωί δέχτηκα τηλεφώνημα από την μητέρα μου που μου έλεγε να τρέξω στον ευαγγελισμό γιατί ο πατέρας μου είχε πάθει εγκεφαλικό.
Για να μην τα πολυλογώ, ο πατέρας μου έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου του, με αποτέλεσμα να παραλύσει όλη η δεξιά πλευρά του και μέσα στην εντατική ένα δεύτερο πιο μικρο εγκεφαλικό στην δεξιά μεριά του εγκεφάλου. Ο πατέρας μου έμεινε σχεδόν φυτό, δεν μιλούσε, δεν μπορούσε να κινηθεί, ούτε να φάει, τον ταΐζαμε με σωληνάκι που πήγαινε στο στομάχι.
Από την πρώτη στιγμή και παρόλο που οι γιατροί μας είχαν ξεκαθαρίσει ότι δεν υπήρχε ελπίδα και ότι ήταν θέμα χρόνου να τον χάσουμε, εγώ άρχισα την έρευνα έπρεπε να καταλάβω τι είχε γίνει και να μάθω τι έπρεπε και τι δεν έπρεπε να κάνουμε, έψαξα μέχρι και κέντρα αποκατάστασης γιατί ήμουν σίγουρη ότι ο πατέρας μου θα τα καταφέρει να βγει νικητής και από αυτό, οι γιατροί μου έλεγαν το αντίθετο και εγώ γελούσα στα μούτρα τους!
Δυστυχώς όμως οι γιατροί είχαν δίκιο, μετά από 2 μήνες αγώνα μέρα-νύχτα μέσα στα νοσοκομεία από όλους μας, στις 30 Μαρτίου ο γλυκός μου πατερούλης έφυγε.
Ήταν μόνο 62 ετών, ένα μήνα πριν είχε στα χέρια του τα πρώτα του εγγονάκια και περίμενε να πάρει την πρώτη του σύνταξη.
Δεν θα σας πω πως νιώθω, ξέρετε ή φαντάζεστε, αυτό που θέλω να σας πω είναι να αγαπάτε την οικογένεια σας, να μην τσακώνεστε για βλακείες, ΝΑ ΛΕΤΕ Σ' ΑΓΑΠΩ!!! ΚΑΝΤΕ ΤΟ δεν ξέρετε πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σας δοθεί η ευκαιρία να το πείτε σε κάποιον δικό σας.
Πάντα πιστεύουμε ότι δεν θα συμβεί σε εμάς, ότι πάντα θα έχουμε χρόνο να πούμε και να κάνουμε πράγματα, όμως δεν είναι έτσι, η ζωή μου και η οικογένεια μου άλλαξε μέσα σε ένα λεπτό, από την μια στιγμή στην άλλη εγώ και τα αδέλφια μου δεν έχουμε πατέρα και η μητέρα μου μετά από 37 χρόνια έχασε τον σύντροφο και έρωτα της ζωής της.

Τώρα είμαι στην Αμερική, είναι σχεδόν 3 εβδομάδες που έχω έρθει, σιγά σιγά θα βρω τους ρυθμούς μου, προς το παρόν προσπαθώ να μάθω να ζω με τον πόνο που νιώθω.
 

9 σχόλια:

  1. Κρίμα!Να ζείτε να τον θυμάστε και εκείνος θα σας προστατεύει από ψηλά!Είχα κι εγώ παρόμοια εμπειρία με τον πεθερό μου που υπεραγαπούσα και σε καταλαβαίνω.τον έχασα πριν 3 μήνες.Κουράγιο κούκλα μου και όλα θα πάρουν το δρόμο τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σαι καλά Domniki μου και τα δικά μου συλλυπητήρια

      Διαγραφή
  2. Καλη μου, πολυ λυπαμει για το συμβαν... Εχω κι εγω παρομοια εμπειρια, μονο που ο δικος μου πατερουλης δεν προλαβε να γνωρισει το πρωτο μου παιδακι... Καταλαβαινω πώς νιωθεις, αφησε τον χρονο να περασει και θα απαλυνει τον πονο... Οπως το λες, θα μαθεις να ζεις με τον πονο και απο εδω και περα θα μαθεις να "εισαι καλα" (ή να φαινεσαι καλα) και να "εισαι δυνατη" γιατι εκτος απο εσενα εχεις και τα αγγελουδια σου που θελουν μια μαμα χαρουμενη!! Φιλια πολλα μεσα απο την καρδια μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Κατερίνα μου, ας ελπίσουμε ότι είναι και οι δυο σε ένα καλύτερο μέρος και όταν έρθει η ώρα θα τους συναντήσουμε ξανά. Όσο για τα αγγελούδια μου είναι τα ανιψάκια μου, εγώ δεν έχω ακόμα, ελπίζω σύντομα!

      Διαγραφή
    2. Ναι, το ειδα αργοτερα, δε διαβασα σωστα... Μη με παρεξηγεις, οταν ακουω τετοια συμβαντα φορτιζομαι ιδιαιτερα και ετσι "εχασα" καποιες λεξεις... Συμβαινουν και διαφορα αυτον τον καιρο... Τελος παντων, σου ευχομαι τα καλυτερα!

      Διαγραφή
  3. Λυπάμαι πάρα πολύ για την απώλεια σου. Έχω χάσει και εγώ τον μπαμπά μου και αν κάτι μπορώ να καταλάβω είναι ότι ό,τι και να πω είναι λίγο. Καλή δύναμη και καλό κουράγιο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα θερμα σου συλλυπητηρια ! Τα λογια ειναι περιττα σε τετοιες περιπτωσεις οποτε απλα σου ευχομαι κουραγιο,δυναμη και καλη επιτυχια σε οτι κανεις. Σιγουρα σε βλεπει και θελει να εχεις μια υπεροχη ζωη απο δω και περα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστω πολύ για την συμπαράσταση!

      Διαγραφή